Elles Leferink


Elles Maria Leferink werd op 14 november 1976 geboren in Rossum. Als meisje wilde ze eigenlijk graag bij voetbal, maar omdat er in Rossum geen meisjesvoetbal bestond is ze gaan volleyballen. Ze begon bij Rosstars in Rossum en kwam via Set Up ’65 (Ootmarsum) en Pollux (Oldenzaal) in 1995 terecht bij Volco Ommen.

Al op achttienjarige leeftijd behaalde ze haar eerste grote prijs. Zowel het nationale mannen- als vrouwenteam had al vele mooie resultaten behaald, toen het Nederlandse Volleybal-damesteam in 1995 voor het eerst in de geschiedenis tijdens het Europees kampioenschap een gouden medaille behaalde. Elles Leferink was de beste speelster van het kampioensteam dat de finale in de uitverkochte Rijnhal in Arnhem won van Kroatië, na in de halve finale van Rusland te hebben gewonnen. Terwijl het team vooraf nauwelijks als kanshebber werd gezien. Later dat jaar werd Elles door de Europese bond uitgeroepen tot volleybalster van het jaar en tot ‘meest waardevolle speler’.

Een journalist over Elles Leferink tijdens dit tournooi: ‘Zij is niet alleen een goede volleybalster, maar ook een gezellig mens. Uit haar mond geen moeilijke verhalen over psychische processen die zich afspelen bij de opbouw van een sportteam. De Twentse zegt wat ze denkt en is rechtlijnig. Van trainen houdt ze niet zo. Liever volleybalt ze een wedstrijd zonder al te veel opdrachten. Door de combinatie van onbevangenheid en klasse bereikte Leferink tijdens dat gewonnen EK een hoog niveau. Het leek wel alsof ze zomaar het veld instapte, helemaal zonder schroom of faalangst. Ze was achttien en deed het geblesseerde aanvalskanon Henriëtte Weersing voor even vergeten. Leferink gaf toe dat die onbevangenheid van cruciaal belang was. Ze stond tijdens de wedstrijd soms te zwaaien naar bekenden op de tribune.’ De ploeg van bondscoach Bert Goedkoop die verraste tijdens het EK, bestond uit ervaren speelsters als Weersing, Boersma en Brinkman, en jonge vrouwen als Leferink, spelverdeelster Fledderus, Fleurke en Visser. Ondanks haar lengte van ‘slechts’ 1.77 stichtte Leferink aanvalsgevaar met haar spectaculaire sprongopslag. Omdat ze linkshandig is en een snelle hand heeft, was ze soms moeilijk te verdedigen.

Na dat superjaar 1995 viel Leferink terug. Tijdens de Olympische Spelen van Atlanta was ze geregeld reserve en tijdens het EK van 1997 in Tsjechië brak ze een enkel. Maar Leferink maakte zich niet al te druk. Ze verhuisde naar de Italiaanse club Parmalat Matera en kreeg daar de tijd om te herstellen. Ze speelde 2 jaar voor Matera, waar ze de sfeer als professioneel maar ook kil ervoer en ze verkaste in 1999 naar SSV Ulm in Duitsland. ,,Daar was het wel reuze gezellig. Met z'n allen de Kneipe in. Dat zijn de dingen waar ik van hou, ja. Topsport moet je serieus nemen tijdens trainingen en wedstrijden, maar rondom moet er voldoende tijd over blijven om je te vermaken.'' Ze is een echt gevoelsmens, ook in haar spel. Haar pass-techniek bijvoorbeeld is geen voorbeeld voor anderen. Ze werkt dan ook niet op techniek maar op balgevoel. ‘Als ik geen plezier heb in volleybal dan kan ik nog niet met een regionaal team meekomen’, zegt ze in een interview. In Ulm werkte ze halve dagen als bejaardenverzorgster, het beroep dat ze ook gekozen zou hebben wanner ze geen sportcarrière had gehad. Ze doet het werk met overtuiging en vindt het ook fijn om te doen. Wel is de combinatie verzorging en topsport erg zwaar.

In 2003 keerde ze terug naar Nederland en ging spelen voor Plantina Longo (Lichtenvoorde), met welke club ze nog twee keer Nederlands kampioen werd en twee keer de beker won. Ook Europees reikte het team ver en veroverde een historische bronzen medaille in de strijd om Europese CEV-cup. In december 2006 speelde ze, net 30 geworden en inmiddels zwanger, haar laatste wedstrijd. De laatste wedstrijden speelde ze als libero, omdat ze daarbij niet meer zo hoog hoefde te springen.

Ze was onder meer beste serveerster bij Olympisch kwalificatietoernooi 1994 en bij WK 1998 (beide in Japan) en speelde 258 wedstrijden met het nationale team.

Tekst: Redactie van deze website
Geboren:   14-11-1976 Weerselo
Publicaties:   Bronnen o.a.: De top 500: de beste Nederlandse sporters van de eeuw. 1999 Sport International (juni 2002)
Laatst bijgewerkt op:   26-03-2014