Berdien Stenberg


Berdien Steunenberg (Stenberg is haar artiestennaam) werd in 1957 geboren in Almelo in een gereformeerd gezin. Zondags naar de kerk gaan hoorde er gewoon bij. Vanaf haar achtste jaar 'moest' ze naar de muziekschool. Haar eerste keuze was harp, het werd uiteindelijk dwarsfluit. Op haar lagere school werd veel aandacht besteed aan creatieve vakken. Dit was aan Berdien besteed. Ze tekende en maakte graag muziek. Ze leerde al op jonge leeftijd uitvoeringen te doen. Ook was ze gek op toneel. Ze schreef zelf toneelstukjes, maakte de kostuums van oude gordijnen en had de regie bij de uitvoering. Ze volgde daarna eerst de Mavo en vervolgens de Havo bij het Christelijk Lyceum in Almelo. Het was tijdens het bruisende decennium van eind jaren zestig begin jaren zeventig, waarin veel gebeurde en veel kon. Berdien ging er niet in mee. De Beatles en de Stones kende ze alleen van horen zeggen. Zelf richtte ze zich helemaal op haar eigen muziek: de klassieke muziek. Ze koos voor het goed bekend staande Koninklijk Conservatorium in Den Haag om zich verder te bekwamen in de muziek. Intussen trad ze al vaak samen met een vriendin op bij koffie- en schoolconcerten en andere uitvoeringen, soms met bekende solisten en orkesten. In Londen en Parijs speelden ze in straten en parken.

In 1980 kwam haar eerste plaat uit, die ze samen met violiste Judy Schomper van Flairck maakte. Bij die gelegenheid veranderde ze haar naam een beetje, zodat die wat beter bekte. Ze ontdekte dat een jonge vrouw met een dwarsfluit aansloeg in de wereld van grijze dirigenten met orkesten. Ze kwam met het idee om klassieke muziekstukken voor fluit te bewerken en schreef zes platenmaatschappijen aan. Het werd Phonogram, dat in 1983 de lp Rondo Russo uitbracht. Het titelnummer bereikte als single in korte tijd de hoogste plaats in de hitparade, dezelfde hitparade waar ze als tiener nauwelijks weet van had. Vanaf dat moment steeg haar ster snel. Rondo Russo werd ook een hit in het buitenland. De ene na de andere lp wordt uitgebracht, vaak samen met bekende dirigenten of solisten. Berdinerie (1984), Ode aan Amadeus (1985), met Jaap van Zweden, Christmas (1986) en Pirouette (1987) met Tom Parker, Flute Fiesta (1988) met James Last, inclusief een uitgebreide Europese tournee met Last en zijn orkest, en in 1989 werkt ze op Amour pour amour samen met Richard Clayderman. Ze reist de hele wereld af: Europa, Japan, China, Indonesië, Verenigde Staten. Ze haalt volle concertzalen, hetgeen wel eens de jalouzie opwekt van haar ''serieuze'' vakgenoten, die haar soms verwijten populaire deuntjes te spelen. Door bewerkingen en arrangementen brengt zij makkelijk in het gehoor liggende klassieke muziek, waarbij ze grote groepen mensen bereikt, die voorheen niets hadden met klassieke muziek.

In de jaren negentig gaat ze op dezelfde voet voort. Berdien, die veel optreedt in Japan, brengt Made in Japan uit gevolgd door het door Andrew Powell geproduceerde De Toverfluit, ter gelegenheid van het Mozartjaar 1990. Alan Parsons verzorgde de mix voor dit album. Na Melodies d'amour met melodieën van franse chansons, volgt er opnieuw een samenwerking met Jaap van Zweden. Het resultaat is The Brandenburg's (1995). Jaap van Zweden zal zich later publiekelijk van deze cd distantiëren, wat door Berdien niet in dank wordt afgenomen. De volgende jaren timmert ze in Amerika aan de weg, brengt ze daar enkele cd''s uit en is ze veel op televisie te zien. In Nederland volgt een tournee met Jan Vayne.

Daarna gaat ze vooral andere dingen doen. De grote tournees en optredens laat ze achter zich. Op haar website zegt ze: ''Men heeft van mij een bepaalde indruk, een bepaald imago. Het jonge meisje met fantastisch mooie jurken, met een strik op haar achterwerk. Dit beeld werd zorgvuldig neergezet in samenwerking met platenmaatschappij en managers. Het publiek wil mooie muziek en prachtige beelden. Basta! In het begin, de Rondo Russo periode, werd ik van hot naar her gesleept; binnen- en buitenland, het was een gekkenhuis. Ik heb mij in dit (werk)geweld staande gehouden en zorgde er altijd voor, dat ik nooit concessies hoefde te doen aan kwaliteit of aan mijn visie. Ik ben ouder en wijzer geworden, dus dat imago is ook aangepast.'' Berdien heeft dan inmiddels drie kinderen en ze gaat workshops verzorgen voor kinderen van 5 tot 18 jaar, inclusief ''fluitzomerkampen''. Ze werkt voor Unicef en stort zich in de locale politiek. In 1998 wordt ze gemeenteraadslid voor het CDA in haar woonplaats Almere. Daarmee treedt ze in de voetsporen van haar grootvader die burgemeester van Urk was, in dezelfde provincie dus. Ze gaat scheiden van haar man die jarenlang ook haar manager was.

In 2000 richten Berdien Stenberg en de acteur Huub Stapel het International Rights Collecting and Distribution Agency op. Beiden hadden gemerkt dat het met de rechten van musici en acteurs in Nederland niet goed geregeld was. Van 2001 tot 2010 was ze directeur van de IRDA. Ook had en heeft ze bestuursfuncties bij instellingen die zich bezig houden met (auteurs)rechten. Zij volgt hiertoe ook een studie Rechtsgeleerdheid aan de VU. Na 12 jaar raadslidmaatschap, waarvan een aantal jaren fractievoorzitter, is ze in 2010 aangetreden als wethouder namens het CDA en ChristenUnie in Almere. Bij die gelegenheid werd ze benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Tekst: Redactie van deze website
Geboren:   30-07-1957 Almelo
Echtgeno(o)t(e):   Marcel Bertsch
Publicaties:   Kijk hier voor een discografie
Laatst bijgewerkt op:   22-04-2014