Hennie Stamsnijder


Hennie Stamsnijder groeide in de jaren vijftig en zestig op in een groot boerengezin in het "wielerdorp" Enter als oudste van acht kinderen (7 meisjes). De eerste sport waar hij voor koos was voetbal, maar hiervoor ontbrak voldoende talent. In Enter raakte je al snel in het wielrennen verzeild: Bert Boom, de gebroeders Johan en Gerrit Pluimers, Harrie Homan, Dieks ten Berge waren bekende namen uit de wielerwereld in die tijd en allen afkomstig uit Enter. Eenmaal gekozen hebbend voor het wielrennen trainde hij fanatiek. In de eerste jaren viel hij niet op door prestaties. Tot hij eindelijk in het bezit kwam van een echte racefiets. Toen ging hij wedstrijden winnen en werd onder meer kampioen van Overijssel bij de aspiranten, terwijl zijn zus Ria (die bij de jongens mee mocht rijden) tweede werd.

Hoewel hij goed kon leren op de basisschool koos hij voor de Mulo om toch te kunnen blijven wielrennen. In zijn tienerjaren werd hij gecoached door plaatsgenoot en wereldkampioen stayeren Bert Boom. Deze ontdekte de veldrijder in Hennie, die naast hard fietsen ook hard kon lopen, een wezenlijk onderdeel van het veldrijden. Bij de adspiranten en nieuwelingen werden diverse ereplaatsen behaald, zowel bij het veldrijden als op de weg. Na de Mulo ging hij werken bij de belastingen waar hij het bij het begin van zijn diensttijd dankzij avondstudie schopte tot adjunct-commies.

Begin jaren zeventig kon hij zich enkele keren net niet plaatsen voor het WK veldrijden. In streekgenoot Herman Snoeyink moest hij nog dikwijls zijn meerdere erkennen. Tijdens zijn diensttijd kwam de ommekeer: hij kon zich toen volledig toeleggen op de training. Desondanks draaide de Olympische tijdrit in 1976 nog uit op een teleurstelling: ondanks zijn supervorm en de mindere vorm van zijn collega's bleef hij reserve, zoals aanvankelijk afgesproken was. Tussen 1977 en 1979 kwamen de successen (1e bij het Nederlands Kampioenschap 1977, 4e bij het Wereldkampioenschap 1978, 1e NK 1979, 2e WK 1979). Tijdens de Tour de l'Avenir in dat jaar liet hij zien dat hij ook nog kon klimmen en dus eigenlijk alle disciplines beheerste. Als klap op de vuurpijl werd Hennie dat jaar ook nog Nederlands kampioen op de weg bij de amateurs. Veel had hij volgens eigen zeggen te danken aan Bertus Boom, zijn coach, die hem in zijn wilde jaren begeleidde.

Het wielerklimaat in zijn woonplaats Enter (en omgeving) was gunstig. Niet alleen Bertus en Hans Boom behoorden tot de Enterse wielerclan, ook wel "de bende van Stammie" genoemd. Van de overige clan-leden is zijn neef Jos Lammertink de bekendste. Zijn baan als belastinginspecteur had hij in 1977, toen hij nog amateur was, al opgegeven. Financieel was het sappelen. Hij reed veel in het buitenland (vooral Zwitserland) en moest soms van zijn prijzengeld de benzine voor de thuisreis betalen. Na zijn successen bleef hij veel in het buitenland rijden en kon hij toen wel het geld verdienen dat hem een mooi huis aan de rand van Enter opleverde. In het seizoen 1979-1980 maakte hij de overstap naar de profs en haalde brons bij het WK veldrijden in Wetzikon (Zwitserland). In de modder van Tolosa in het Baskenland werd Hennie Stamsnijder op 22 februari 1981 wereldkampioen veldrijden voor de Belg Roland Liboton en de Zwitser Albert Zweifel. Hij was de eerste Nederlander die deze titel behaalde.

Hij werd Nederlands Sportman van het Jaar 1981 en in 1982 derde bij het WK. In 1983 won hij het NK en de Super Prestige prijs, maar bij het WK in Engeland stond hij voor hij het eerst in jaren naast het podium. 1984 was weer een uitstekend jaar: tweede bij de WK in Oss (op de meet geklopt door Liboton), winnaar van het NK en de Super Prestige. Op de ijspiste in München (1985) was voor moddervreter Stamsnijder geen eer te behalen. Bij het WK in 1986 (Lembeek) sleepte Hennie zijn laatste WK-medaille in de wacht. Tot het einde van zijn profcarrière in 1989 heeft hij slechts één keer (1985, toen Reinier Groenendaal eindelijk zijn titel behaalde) niet de rood-wit-blauwe trui van de Nederlandse kampioen gedragen.

Als prof reed hij voor PDM en DAF. Nadat de DAF-wielersponsoring gestopt was, werd hij door Willy van Doorne persoonlijk gesponsord. Stamsnijder was de man van de regelmaat met vele ereplaatsen op NK's en WK's, maar ook in de "gewone" koersen. Bij de zeven Super Prestige-klassementen waaraan hij deelnam werd hij viermaal eerste en driemaal tweede (achter Ronald Liboton). Deze Liboton was overigens zijn grootste tegenstrever. De Belg won meer WK's dan Hennie, wat hij te danken had aan zijn sprintcapaciteiten. Stamsnijder kon goed presteren onder moeilijke omstandigheden (modder). Ook was zijn loopwerk uitstekend. Andere renners die tot de vaste concurrentie behoorden, waren de Zwitsers Albert Zweifel en Pascal Richard en de Duitser Klaus Peter Thaler. Voordeel van zijn vele wedstrijden in het buitenland was dat Hennie deze renners door en door kende. Twee landgenoten behoorden ook tot de concurrentie: streekgenoot Herman Snoeyink, veelvoudig Nederlands kampioen veldrijden bij de amateurs, en de Brabander Reinier Groenendaal. De laatste heeft zich er wel eens over beklaagd dat hij strijd moest leveren tegen de tandems Stamsnijder-Snoeyink en Stamsnijder-Liboton, die elkaar nog wel eens een overwinning wilden gunnen.

In 1989 kwam er vrij abrupt een einde aan zijn wielerloopbaan door een ernstige ziekte van zijn zoontje. Hij gaf dan ook te kennen afstand te willen nemen van de wielersport. Lang duurde dat echter niet. Van 1990 tot 1993 was hij bondscoach van de profs bij het veldrijden. Ook wat betreft zijn dagelijks werk liet hij zijn belastingverleden achter zich en trad hij in dienst van (Manfred) Krikke Beheer om verkoopleider te worden wielermateriaal en -kleding. Tegenwoordig is hij verantwoordelijk voor sponsorzaken bij fietsonderdelenfabrikant Shimano en dus nog steeds werkzaam in de professionele wielerwereld. Bij het veldrijden is hij nog steeds betrokken, nu door zijn zoon Tom die in het wielerjaar 2003 over talenten op dit onderdeel lijkt te beschikken.

Erelijst:

NK Nieuwelingen (Junioren): 1971 (3e) - 1973 (2e)
NK Amateurs: 1976 (2e) - 1977 (1e) - 1978 (2e) - 1979 (1e)
WK Amateurs: 1979 (2e)
WK Profs: 1980 (3e) - 1981 (1e) - 1982 (3e) - 1984 (2e) - 1986 (3e)
 

Super Prestige:

Seizoen 1982-'83 (1e) - 1983-'84 (1e) - 1984-'85 (2e) - 1985-'86 (2e) - 1986-'87 (1e) - 1987-'88 (2e) - 1988-'89 (1e)

Auteur: Tonny Peters

Geboren:   21-07-1954 Enter
Vader:   Tinus Stamsnijder
Moeder:   Sien Lammertink (tante van wielrenner Jos Lammertink)
Echtgeno(o)t(e):   Mieke
Publicaties:   Dick van der Veen. Stammie : kampioen van de wilskracht. Groningen : Harteveld Sales Group, 1983. -64 p. - ill.
Laatst bijgewerkt op:   22-04-2014